Blog Nicole Teeuwen

 

Nicole Teeuwen, directeur van PPO Rotterdam, deelt in dit blog haar ervaringen en inzichten over passend onderwijs en gerelateerde onderwerpen.

 

 

Het past niet

 

Vraag de man op straat eens te kiezen tussen insluiten en uitsluiten. Drie keer raden welk antwoord hij geeft. Scholen, ouders, professionals, overheid: bijna iedereen onderschrijft de visie van passend onderwijs. De gedachte dat kinderen, waar het kan, zoveel mogelijk naar het regulier onderwijs gaan om ze op die manier voor te bereiden op een plek in de inclusieve samenleving. De boot groter maken, zodat er minder kinderen uitvallen. Zorgen dat er een plek is voor iedereen. MAAR.

 

 

En tja, dan duiken er allerlei haken en ogen op aan deze klaarblijkelijke utopie. Sommige breed uitgemeten in de media, andere direct zichtbaar in de klas of besproken aan de keukentafel over een kopje thee. Waarom stijgt het aantal leerlingen in het Speciaal Onderwijs? Hoe komt het dat er opeens zoveel meer zorgleerlingen in mijn klas zitten? Wordt mijn kind wel gezien in een klas vol aandachtstrekkers?

 

Het is wederom een roerige tijd in het land van (passend) onderwijs. Waar we in Rotterdam met elkaar op de goede weg lijken te zijn blijft het pak wringen. Op steeds meer punten blijkt de facilitering niet te passen. Laat ik eens een klein stukje context schetsen van waar wij dagelijks opereren.

 

Scholen zitten dusdanig krap bij kas dat zij de bekostiging van zorg vaak moeten steken in de grote klassen. Klassen die overvol zitten als gevolg van de wijziging in het onderwijsachterstandenbeleid en het lerarentekort. En klassen die, zeker in Rotterdam, gevuld zijn met een grote variatie aan nationaliteiten en kinderen met NT2. Er komt een andere, moeilijkere doelgroep in zowel het regulier als het speciaal basisonderwijs. Iets wat wellicht is toe te wijzen aan de drie grote decentralisaties (m.n. die van de Jeugdzorg) en onze pilot Leerrecht. Een pilot waarin leerlingen die voorheen een leerplichtontheffing hadden door zorg in de klas mogelijk te maken weer kunnen deelnemen aan het onderwijs. Tegen de verwachting in stijgt het aantal doorverwijzingen naar het Speciaal Onderwijs in Rotterdam als gevolg van o.a. het groeiend aantal leerlingen. Capaciteitsproblematiek, wachtlijsten en thuiszitters liggen dan ook op de loer. Tel daarbij op dat de verantwoordingssystematiek en de doorzettingsmacht van samenwerkingsverbanden van meet af aan bij wet niet goed geregeld zijn. Iets wat de beeldvorming in Nederland geen goed doet gezien de stroom aan negatieve berichtgeving. En dat terwijl er ook zoveel successen zijn!

 

Begint u te begrijpen waarom het pak zo strak zit? We zullen met elkaar objectief moeten kijken naar hoe we de gedragen visie van passend onderwijs de ruimte kunnen geven. Te beginnen bij het regelen van de wettelijk verplichte doorzettingsmacht en eenduidige verantwoording van samenwerkingsverbanden. Maar ook door onderzoek te doen naar de relatie tussen onderwijs en (jeugd)zorg en werkdruk onder leerkrachten. Het nieuwe kabinet zet de ingezette systematiek van passend onderwijs voort: de visie wordt zelfs verstevigd. Er komt niet alleen een onderzoek naar de wijze waarop het leerrecht van kinderen wettelijk kan worden vastgelegd, ook is er in het akkoord aandacht voor het beperken van thuiszitters en het vroeg signaleren van verzuim. En er zal voor de samenwerkingsverbanden extern en onafhankelijk toezicht worden geregeld.

 

Aan minister Slob is nu de eerste zet waar het gaat om het constructief omzetten van de kabinetsplannen ten einde passend onderwijs verder te brengen. Een stevige klus voor onze nieuwe minister, gezien de lopende discussies in de onderwijssector. Toch blijf ik ervan overtuigd dat het kan. Zeker als ik kijk naar de grote stappen die Rotterdam de afgelopen drie jaar heeft gezet. Wij Rotterdammers weten als geen ander onze mouwen op te stropen. Laten we er met elkaar voor zorgen dat het pak gauw zit als gegoten.