Blog Nicole Teeuwen

 

Nicole Teeuwen, directeur van PPO Rotterdam, deelt in dit blog haar ervaringen en inzichten over passend onderwijs en gerelateerde onderwerpen.

 

 

 

Aan de slag!

 

 

Die fijne zomervakantie ligt alweer een aantal weken achter ons. Inmiddels zijn we met elkaar weer hard aan de slag om zoveel mogelijk kinderen daar waar nodig te ondersteunen. Hoe we dat dit jaar met elkaar gaan doen? Dat staat opgetekend in de wijkplannen die eind van vorig schooljaar zijn ingeleverd en die we met alle besturen eind deze maand gaan bespreken. Plannen die een heleboel mooie initiatieven, maar zeker ook uitdagingen laten zien.

 

Genoeg te doen: aan de slag dus! Toch legt een groot aantal leerkrachten op dinsdag 5 oktober het werk neer. Er wordt dan ook behoorlijk wat van hen gevraagd. Landelijk wijst men dan al snel de komst van passend onderwijs aan als oorzaak. Zoals u kon lezen in mijn blog van mei vorig schooljaar zie ik dat genuanceerder. Op macroniveau waren er de afgelopen jaren de drie grote decentralisaties in het sociale domein. Zorgen deze ervoor dat er een andere, moeilijkere doelgroep in het basisonderwijs verschijnt? Of ligt het aan de grote klassen die een gevolg zijn van het snijden in onderwijsachterstandenbeleid. Komt het door de nieuwe regeling materiële instandhouding die ongetwijfeld leidt tot minder geld en dus minder personeel? Is het de grote variatie aan nationaliteiten in de klas of de toename in NT2? Of zit er een deel bij ouders die steeds mondiger lijken te worden (zie uitzending De Wereld Draait Door van afgelopen dinsdag 12 september)?

 

Of ligt het dan toch echt aan de invoering van passend onderwijs? Zijn het de zware gevallen in een klas die de ervaren werkdruk bij leerkrachten zo laat oplopen? Laat ik er een voorbeeld uitlichten en een simpel rekensommetje maken. Met ons SBO-doorverwijzingspercentage in 2016 betekent het dat er 200 leerlingen in het regulier onderwijs blijven die voor de komst van passend onderwijs naar een SBO-school waren gegaan. Globaal terugrekenend naar onze ruim 200 basisscholen zou dit betekenen dat iedere school 1 leerling heeft met een SBO-achtige ondersteuningsbehoefte. Ook het doorverwijzingspercentage SO in Rotterdam daalt minimaal. Je zou toch zeggen dat dat toch niet de hoofoorzaak kan zijn van de ervaren werkdruk?

 

Desalniettemin steunen wij PO in actie. Wij zien ook dat de leerkracht overloopt. Maar laten we met elkaar op zoek gaan naar het echte waarom achter deze noodkreet. Anders lossen we het niet op. In Rotterdam zijn we samen met de gemeente een onderzoek gestart naar het verband tussen zorg en onderwijs. Juist om erachter te komen of daar (en zo ja, waar) de schoen wringt.

 

Dat we in Rotterdam hard kunnen en willen werken is wel duidelijk als ik kijk naar alles wat er de afgelopen jaren is gerealiseerd en wanneer ik kijk naar de (wijk)plannen voor dit schooljaar. Ook de samenwerking met scholen gaat gelukkig vaak soepel. De positieve resultaten van de evaluatie die wij onder intern begeleiders deden laat zien dat we met elkaar op de goede weg zijn. Intern begeleiders en leerkrachten weten zich vaak gesteund. Een mooi uitganspunt waar samen verder aan gebouwd kan worden. Er is immers nog genoeg te doen: ik ga gauw weer aan de slag!