Blog Nicole Teeuwen

 

Nicole Teeuwen, directeur van PPO Rotterdam, deelt in dit blog haar ervaringen en inzichten over passend onderwijs en gerelateerde onderwerpen.

 

 

Van vinken naar vonken

 

 

Zo net voor de feestdagen is er altijd een moment van terugblikken. Hoe is het afgelopen jaar verlopen? Momenten om te koesteren en gebeurtenissen die je liever in 2017 laat. Mijn afgelopen jaar begon heel goed, het bezoek aan Schotland zette de toon voor waar het binnen PPO Rotterdam ook dit jaar om draaide: hoe kunnen zoveel mogelijk kinderen op reguliere scholen onderwijs volgen?

 

2017 werd het jaar van de continuering van onze pilots en projecten. Initiatieven die in heel Nederland op diverse plekken werden gezien, bevraagd en gewaardeerd. Met als veelbesproken koploper onze pilot KID waar jonge kinderen door inzet op de combinatie van onderwijs en jeugdzorg kunnen worden ondersteund. 2017 was ook het jaar van de wijkplannen. Alle Rotterdamse wijken zetten met elkaar op papier hoe en waarmee zij met elkaar aan de slag willen gaan. 2017 was het jaar waarin PPO Rotterdam de poortwachtersfunctie in vergoede dyslexiezorg toegekend kreeg, het jaar waarin een start werd gemaakt met tevredenheidsmetingen en waarin voorbereidingen werden getroffen voor een nieuw registratiesysteem. Ook in 2017 is er door de scholen, onze medewerkers en natuurlijk een heleboel Rotterdamse kinderen weer bergen werk verzet. Des te plezieriger dat ook in 2017 de scholen onze schoolcontactpersonen waardeerden met het prachtige rapportcijfer van 8,4. Om mij heen zag ik niets dan gedreven professionals die met hart voor de zaak, vol passie wilden vonken.

 

Toch is het niet al goud dat blinkt. Het passend onderwijs lag ook in 2017 menigmaal onder vuur in de media. Het afgelopen jaar liep de spanning in onderwijsland steeds hoger op en dat resulteerde zelfs in stakingen. PO in actie werd een landelijk gedragen initiatief. Leerkrachten leggen politici het vuur aan de schenen en dat zorgt her en der voor vuurwerk.

 

Een roerige tijd dus waarin het, relatief jonge, passend onderwijs zich staande wil houden. Natuurlijk zien ook wij de moeilijkheden. Niet voor niets startten we het afgelopen jaar het onderzoek naar de relatie tussen onderwijs en jeugdzorg. Toch wel het belangrijkste thema van het afgelopen èn komende jaar. Soms lijken we met PPO Rotterdam ten onder te gaan aan onze eigen ambitie. Zo zou je kunnen zeggen dat we financieel leeglopen op het succes van onze arrangementen. Reden om zo nu en dan zomaar even de moed te verliezen. De onzekerheden van vandaag kunnen maken dat je je lamgeslagen voelt. Het werk kan dan voelen als een lange lijst waarop we zonder werkelijke betrokkenheid (af)vinken. En dat terwijl we er juist op dit moment vol passie met elkaar de schouders onder moeten zetten.

 

Inspiratieloos vinken kom je steeds vaker tegen. Koop je bij de drogist wel eens een doosje paracetamol? Waarschijnlijk krijg je dan ook standaard de vraag of 'je vragen hebt over dit medicijn?' Op die manier vinken ze bij het Kruidvat hun zorgplicht af. Ik hoorde eens dat iemand als antwoord gaf dat hij er een taart mee ging bakken met zijn dochter van vier en toen het advies kreeg: "nou, veel plezier dan maar hé." Klus geklaard, niemand geholpen.

 

Afgelopen woensdag 13 december was ik op de Pro-dag waar Jaap Bressers sprak. In zijn boek Waar een wiel is, is een weg vertelt hij over het moment dat hij op zijn 21e zijn nek brak tijdens het duiken aan de Portugese kust. Een zeer ernstig ongeval waarmee hij voor de rest van zijn leven in een rolstoel zou belanden. Maar eerst wachtte hem nog een verblijf in een ziekenhuis in Portugal. ’s Nachts werd hij vaak in blinde paniek wakker. Hij schreeuwde het uit, maar niemand kwam. De meeste verplegers gingen immers direct vinken: ze checkten de monitoren, keken of de bloeddruk in orde was en controleerden zijn hartslag. Behalve Carlos. Carlos was een verpleger die snapt wat vonken is: hij checkte ook alle monitoren, en liep vervolgens naar Jaap toe, legde een hand op zijn schouder en zei: 'It’s okay’. Het maakte voor Jaap alle verschil in de wereld.

 

Ik wens u en jou vanaf deze plek hele fijne feestdagen. Ik hoop dat je de kerstvakantie kunt gebruiken om jouw eigen vuurtje (weer) aan te wakkeren. Misschien een goed voornemen als jij regelmatig moet vinken: bedenk deze kerst eens jouw eigen Carlos-moment. En gooi eens een paar vinklijstjes weg. Namens alle Rotterdamse kinderen: hartelijk bedankt!

 

Oh ja, ik zou bijna vergeten dat 2017 ook het jaar is waarin ik heb besloten om na vier jaar deze mooie organisatie te verlaten. Per 1 februari ga ik aan de slag als voorzitter landelijke Sectorraad Praktijkonderwijs. Mij wederom hardmaken voor onderwijs en kinderen, zij het nu in een iets andere leeftijdscategorie. Hierover later meer.